Home Page | Custom Page

نرون ها در حاشيه ج . ش     واقعيت را انكار كن . قدرت را انكار كن . سرمايه را انكار كن . تيغِ روي گلوي ا ت را انكار كن . پيش از آن كه اعلام كردند  وارد شدند . موعدِ مقرر را انكار كن دوازده ساعتِ ديگر شرق ، غرب است . بت ها ، همان دم كه در غربِ ذهنيِ ما غروب مي كنند ، درشرقِ كيهاني طلوع مي كنند . كلمه نمي تواند گوياي خلائي باشد كه حافظه ي مارا انباشته . وسعتِ چه محيطي را اندازه  مي گيريم ؟  عمقِ كدام چاه را مي سنجيم ؟ گرفتارِ كدام بنديم ؟ سرعت ، وقوعِ فاجعه را مكرر كرده كه سكوني بيش نمي بينيم يا كه سكون است ، سكونِ بسيط ، تپنده درخود ؟ بي مثال ايم ، آويخته به تمثيل هاي خود پرورده ي خدا و شيطان ، صليب و مصلوب ، حماسه و رشك ، ياوه و ترانه . وخشمِ فرو خورده كه سر بر نمي كشد ، فرو خورده را مي بلعد و بخار مي شود . شاعر به گْل قافيه مي برد هنوز . داستان نويس  زيباي خفته را به بيداري مي طلبد هنوز . وهنوز ، هنوزِ تكرار ، تكرارِ هنوز . زماني از بودن در حاشيه رنج مي برديم ، حالا كه شواليه هاي جوشن پوشِ ميانه ي ميدان ايم  از حاشيه ي در تاريكي فرو نهاده ي محيطي مي ترسيم كه مي پنداريم احاطه مان كرده ؛ از او كه در حاشيه ساز به امن كوك مي كند در خواب هاي وهم آلوده ي ما . به جنگي خوانده شده اي كه جنگِ انسان با انسان نيست  ؛ نه جنگِ عقيده است ، نه جنگِ قدرت ، نه جنگِ سلطه ، نه جنگِ منافع ، نه جنگِ خبر ، نه جنگي كه حافظه ي تاريخي بر گرده مان مي برد . جنگِ حماقت ، حضور و حماقت؛ چانه بازاري بر سرِ هيچ ؛ به خواستاري كشته شدن ، نه زنده ماندن . آن كه بر جنازه اي شيون مي كند ، خواستارِ مرگي بوده ، خواستارِ مرگي است ، كه عزيزي يا بيگانه اي را در ربوده :  نه به مرگِ او ،  به زندگيِ خود .  جنگ را نه ، سيستم را متوقف كنيد . ما انكار شده ايم .